Budzę
się w środku nocy wyrwany jakimś tajemniczym odgłosem. Wsłuchuję się w
ciemność, słyszę jakiś podejrzany dźwięk. Coś ewidentnie stuka. Opanowuje mnie
dziwne uczucie. Nie jest to wkurwienie jakie często towarzyszy nam gdy
przebudzimy się w środku nocy i spostrzegamy że jest 3 w nocy, a my mamy wstać
do roboty o 4. Uczuciu towarzyszy dziwny dreszcz i niepewność – tak to
najzwyklejszy strach, porównywalny z tym jaki odczuwamy spostrzegając grupkę
pseudokibiców, którzy wesoło rozpieprzają wszystko na swojej drodze i
ewidentnie prą na twoje spotkanie. Patrząc na ich liczbę i sympatyczne
pokiereszowane mordy, żaden chwyt Jackie Chana nie wydaje się na tyle dobry by
sobie poradzić, więc stosuje najlepszą metodę. Zmniejszam wszelkie oznaki życia
i wolno ciągnę nogi za sobą, albo jeszcze lepiej kładę się na ziemi i udaje
trupa, to pomaga na niedźwiedzie może i teraz się przyda. Gdy nie przykuje
niczyjej uwagi i zostanę minięty, dziki strach mija. Jednak strach, który mnie
teraz ogarnął jest dłuższy i ma bardziej
metafizyczne podłoże. Spowodowany jest oglądnięciem filmu typu HORROR.
Zrywam kołdrę z siebie i czuję że
muszę iść do toalety, o naturo złośliwa akurat teraz zachciało ci się siku. Nie
ma wyjścia trzeba przejść kilka metrów ciemnego korytarza by znaleźć się w
miejscu docelowym. Przypominam sobie najskuteczniejsze modlitwy zapamiętane z
pierwszej komunii i zbieram się na odwagę. Na szczęście nie mam już kota więc
kopnięcie przypadkowo w wielki futrzasty worek na ziemniaki nie wchodzi w grę.
Już tak kiedyś wyrżnąłem, gdy zbierałem się z podłogi jedyna myśl kołacząca się
po głowie brzmiała: „no i chuj ze spania”. Ruszam korytarzem powtarzając w
kółko: „potwory nie istnieją, potwory nie istnieją” i udaje się załatwić to i
owo. Zadowolony że jeszcze żyję wracam do łóżka i kładę się pod kołdrą, gdy
nagle słyszę ryk małego dziecka. Blednę w momencie, przed oczami staje mi
Samara z Ringu, dziecko z „Sierocińca” z workiem na głowie i mnóstwo innych
przyjaznych postaci z horrorów. Dobrze, że byłem co dopiero w WC, bo to mogłoby
się źle skończyć. Po chwili przypomina mi się, że to nic paranormalnego, to
sąsiadka z ściany ze swoim kretyńskim mężusiem spłodzili syrenę przeciw
lotniczą, która wykonuje swoje koncerty każdej nocy mniej więcej w tych samych
godzinach. Gdy krew wraca powoli do mojej twarzy zdobywam się na wymuszony
uśmiech i mruczę pod nosem: „Nigdy więcej żadnych horrorów”
Jednak to obietnice bez pokrycia,
gdyż raz za razem sięgam po jakiś dreszczowiec o mega ambitnym tytule typu
„Rzeźniczy tasak do mięsa: Powrót szalonego masarza” i testuje swoją odporność
psychiczną. Nie wiem dlaczego to robię, może po prostu lubię dostawać określony
zastrzyk adrenaliny. Nic nie może równać się z uczuciem przerażenia po 0:00,
myślę że też tak macie.
Już jako dziecko zaczynałem od
soft horrorów w moim przedziale wiekowym. Pierwszą moją traumą był bez
wątpienia serial „Przyjaciele wesołego diabła” a także Buka z „Muminków” przez
które bałem się chodzić do lasu. Potem pojawiły się Gremliny i Critersy, po
oglądnięciu których przez wiele lat miałem wrażenie, że patrzą na mnie czerwone
ślepia z piwnicy. A dalej poszło już z górki, oglądałem co się dało „Piątki
Trzynastego”, Halloween” „Omena” (przyznam się, że kilka razy szukałem
znamienia „666” na mojej głowie, ale byłem pieprznięty), „Księgę Zmarłych”,
„Laleczkę Chucky” (od tego momentu przestałem się bawić lalkami) itd. Gdy
nieraz wracam do tych horrorów po latach nie robią już na mnie takiego wrażenia
jak kiedyś, ale nadal miło mi się je ogląda.
Teraz nastała era nowych filmów
grozy, gdzie praktycznie nie mamy do czynienia z demonami, wielkimi zmutowanymi
odmieńcami czy bagiennymi potworami. Teraz dotyka nas inne oblicze strachu,
strachu przed dziećmi i nie mówię tu o przysłowiowej wpadce podczas seksu, choć
to też nie jest przyjemne, ale o duchach małych dziewczynek. Strach przed takim
paranormalnym widziadłem jest tym większy, że dzieci można spotkać za każdym
rogiem. A spotkaj tu dziecko po oglądnięciu horroru w zimie na ulicy po
godzinie 16, gdy jest już ciemno, wtedy nie obędzie się bez Stoperanu.
- Kiedyś jak oglądnąłem
"Sierociniec" przez parę miesięcy unikałem ścieżek w pobliżu przedszkoli,
- Gdy przypomniałem sobie „Egzorcystę”
rzadziej odwiedzam moją młodszą kuzynkę,
- Będąc świeżo po seansie Ringu
nie odbierałem telefonów stacjonarnych.
Mimo to, dalej horrory oglądam, nabawiając się kolejnych fobii
W czasach współczesnych powróciła
również moda na typowe Slashery z lat 80. Wyjaśnijmy słowo Slasher. Otóż jest
to pozbawiona fabuły historia zamaskowanego rzeźnika, który upodobał sobie
sprawdzanie czy cycate panienki mają silikony za pomocą noża. Przy okazji nie
zabraknie też mięsnej sałatki z ich chłopaków.
Ostatnio zastanawiałem się
dlaczego Polacy zaczęli tak tłumnie wybierać się na tego typu filmy? Chyba nie
z chęci poznania co człowiek ma w środku, no może są tacy których to interesuje
szczególnie przed sesją na studiach medycznych. W końcu doszedłem do
odpowiedniej konkluzji. Otóż nasi rodacy oglądają te rzezie z zazdrości!!!
Już wyjaśniam zagadnienie,
wyobraźmy sobie jak zaczyna się typowy Slasher. Główni bohaterowie to
najczęściej dwie piękne, zgrabne panny, dwaj napakowani faceci o twarzach
Biebera i jeden typowy Nerd w życiu nie zaznający seksu. Podróżują wypasioną
furą pożyczoną od ojca jednej z lalek i szastają kasą jednego z Bieberów. Aż
szlag trafia jak się patrzy na ich te roześmiane mordy (czasami przechadzając
się po polskich miastach mam wrażenie, że taki grymas twarzy to tylko mit) i
tylko czekamy aż ktoś rozchlasta im śledzionę. Najbardziej zawsze szkoda Nerda,
który ginie zaraz po Biberach i już zawsze będzie dziewicą. Smutne. Na końcu
zostają dwie kobietki jedna głupia i druga mądra. Blondi ginie pierwsza, bo
ciężar cycków ciągnie w dół. Mądra lubi się chować i biegać zygzakiem. W końcu
znajduje samochód i gdy już wydaje się że przeżyje, pojawia się krwawy Picasso i
maluje swoim nożem wymyślne kształty. Gdy ostatnia bohaterka bulgocze krwią,
wszyscy zgromadzeni na sali głośno wiwatują i klaskają (naprawdę byłem tego
świadkiem). Więc wychodzi na to, że lubimy patrzeć na to jak jakieś bogate,
snobistyczne dupki broczą we własnej krwi i nie pomogą im nawet pieniążki. To
jest właśnie sprawiedliwość.
KOSZMARNY KONIEC
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz